W co ona się ubrała? | Felieton Estery Prugar

wcoonasieubrala3“Świetna aktorka, mądra kobieta, ale gustu nigdy nie miała…” – taki komentarz przeczytałam wczoraj pod artykułem na temat wystąpienia Meryl Streep podczas konferencji demokratów w USA. Kilka minut później Facebooka obiegł mem, na którym strój Agaty Dudy podczas uroczystości powitalnych papieża Franciszka, został zestawiony z uniformem stewardessy. Gdzieś pomiędzy zagraniczne artykuły dotyczące body-shamingu przeplatały się z publikacjami dotyczącymi strojów celebrytek.

 

wcoonasieubrala1Komentarza dotyczącego Meryl Streep szczerze się nie spodziewałam. W dyskusji, którą wywołał padło stwierdzenie, pod którym z całego serca się podpisuję – nie odważyłabym się oceniać gustu takiej postaci, jaką niewątpliwie jest aktorka. Przede wszystkim jednak, nie przyszłoby mi do głowy, żeby patrzeć na nią przez pryzmat tego, co ma na sobie – wydawało mi się, że jest jedną z tych – niestety – niewielu kobiet, która może założyć na siebie, co tylko zapragnie, a i tak nikt nie będzie wygłaszał na ten temat jakichkolwiek uwag. Nie ten poziom, nie ta ranga. A jednak… Jeśli chodzi o polską prezydentową, sprawa wygląda trochę inaczej, bo Agata Duda sama odebrała sobie prawo głosu, dlatego trudno komentować jej wypowiedzi. Może dlatego nie powinno dziwić, że ocenia się ją tylko na podstawie stroju. Tylko, czy to jest ocena? Tu nie ma rzetelnego komentarza, nie wypowiadają się projektanci mody, jest tylko pusty dowcip, wymyślony po linii najmniejszego oporu, przy użyciu zwykłego stereotypu, który umacnia w społeczeństwie przekonanie, że nie jest istotne to, co kobieta ma (lub nie ma) do powiedzenia, ale jak wygląda.

Jakiś czas temu zachodnie media żyły inną sprawą – komentarzem aktorki Maisie Williams, która na swoim Twitterze odpowiedziała na nagłówek informujący o tym, że podczas gali charytatywnej miała na sobie sukienkę, pod którą nie nosiła stanika. Gwiazda krótko ucięła sprawę, wstawiając na swój profil zdjęcie tytułu  i podpis: “Alternatywa: Aktorka “Gry o tron” pomaga zebrać tysiące podczas Summer Masquerade Ball dla NSPCC”. Dzisiaj na fanpage’u jednego z polskich magazynów dla kobiet przeczytałam kolejny dowcipny komentarz, dotyczący kolejnej aktorki – redaktorki w czarujący sposób sugerowały czytelniczkom i czytelnikom, że Blake Lively zdecydowanie lepiej się ubiera, niż gra.

wcoonasieubrala2Jednocześnie te same media coraz chętniej piszą o niezależnych kobietach, które robią kariery. Przekonują swoje odbiorczynie, że powinny być samodzielne, nie bać się przeszkód, nie zwracać uwagi na… hejt. Dokładnie ten sam, który chwilę później samodzielnie generują, choć często pod przykrywką zabawnych uwag i uroczych pytań retorycznych.

Kilka tygodni temu, pod wpływem mniej uroczych komentarzy dotyczących jej osoby, Jennifer Aniston opublikowała list otwarty, w którym sprzeciwia się medialnym spekulacjom dotyczących jej życia prywatnego. Aktorka pisała miedzy innymi o body-shamingu oraz “wymaganiach”, jakie społeczeństwo ma względem kobiet – małżeństwa, posiadania dzieci, wyglądu. Wyraźnie zaznaczyła, że decyzja o jej – i każdej innej kobiety –  życiu czy szczęściu należy tylko i wyłącznie do jednej osoby – do niej samej. Publikacja wywołała falę poparcia dla jej słów i przez dwa dni kobiece (i nie tyko) portale cytowały, polecały, zachęcały do promowania takiej postawy. Po raz kolejny okazało się, że feminizm jest modny – szkoda, że tylko na chwilę, do następnego razu.

 

Nie jest odkryciem, że aby móc coś zmienić, należy zacząć od siebie. Nie możemy walczyć z niesprawiedliwymi i krzywdzącymi ocenami, jeśli same pozwalamy sobie na drwiny. Nie uda nam się wygrać ze stereotypami, jeśli same będziemy je powielać. Nie możemy wymagać zmian społeczno-kulturowych, które zakodowały się w ludziach przez wieki, jeśli same ich z siebie nie wyplewimy. Kobieta nie przestanie być traktowana z pobłażliwością, jako ozdoba lub dodatek, jeżeli sama będzie w ten sposób traktować inne kobiety.

Momentami odnoszę smutne wrażenie, że to właśnie w nas – kobietach – musi zajść największa zmiana. Jeśli będziemy wewnętrznie skłócone, będziemy działać niekonsekwentnie i przeciwko sobie, nigdy nie uda nam się uwolnić od patriarchatu i jego konsekwencji. Najpierw musimy nauczyć się działać wspólnie i zrozumieć, że walczymy dokładnie o to samo – o własnej decyzji, gdzie i w jaki sposób szukamy swojego szczęścia. Bez względu a to, czy chcesz mieć dzieci, czy nie; czy chcesz legalizować swój związek, czy pasja i praca dają ci spełnienie, które innym daje rodzina; czy częściej nosisz spodnie, czy sukienki – pamiętaj, że cokolwiek wybierasz, to właśnie o to jest ta walka – o nasze wybory. Bez uwag i komentarzy. Bez względu na metkę przy ubraniu.

 

Estera Prugar


7 komentarze

  1. Całkowicie zgadzam się z artykułem, szczególnie ważny wydaje mi się ostatni akapit. Niestety, wyśmiewanie ubioru czy body shaming to często zachowania kobiet, które w ten sposób próbują się dowartościować…
    I jeszcze drobna uwaga w stylu grammar nazi: po linii najmniejszego oporu, nie po najmniejszej linii oporu… Pozdrawiam!

    1. https://www.waldeneatingdisorders.com/body-shaming-what-is-it-why-do-we-do-it/
      1) Krytykowanie własnego wyglądu/ własnej osoby poprzez krytykę/ osąd lub porównanie do innej osoby.
      2) Bezpośrednie krytykowanie wyglądu innej osoby.
      3) Krytykowanie wyglądu innej osoby bez jej wiedzy
      Bez względu na to, jak się objawia, często prowadzi do porównywania i zawstydzenia, a także utrwalenia przekonań, że ludzie powinni być oceniani przede wszystkim przez pryzmat cech fizycznych.

    2. 1) Krytykowanie własnego wyglądu poprzez oceny/ osądy lub porównywanie się do innych.
      2) Bezpośrednie krytykowanie wyglądu innej osoby.
      3) Krytykowanie wyglądu innej osoby bez jej wiedzy.
      Bez względu na to, jak się objawia, często prowadzi do porównań i zawstydzenia, a także utrwala pogląd, że ludzi należy oceniać przede wszystkim na podstawie cech fizycznych.
      Źródło: https://www.waldeneatingdisorders.com/body-shaming-what-is-it-why-do-we-do-it/

  2. Ostatnio o tym też pisałam na swoim blogu i ku mojemu zdziwieniu temat okazał się kontrowersyjny – nadal, choć wydawałoby się, że to już nuda i ciągle to samo. Niestety również odnoszę wrażenie, że sekret tkwi w kobietach, a czemu niestety? Bo w swoim oku zawsze ciężko dostrzec belkę. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że każda mała zmiana na lepsze przyniesie ze sobą kolejną i kolejną…

  3. „Momentami odnoszę smutne wrażenie, że to właśnie w nas – kobietach – musi zająć największa zmiana. Jeśli będziemy wewnętrznie skłócone, będziemy działać niekonsekwentnie i przeciwko sobie, nigdy nie uda nam się uwolnić od patriarchatu i jego konsekwencji.”
    Oczywiście. Nie jesteśmy przecież bezwolnymi Istotami mającymi prawo do obrażania się na „zły świat”, gdy same go taki czynimy. Nic o Nas bez Nas. Mam nieraz żal do Kobiet za to co zrobiły z własną płcią i w jakim charakterze i wymiarze stawiają same Siebie. O czym piszą gazetki dla Pań? O innych Kobietach. O ich ciałach. Miliony artykułów jak nałożyć smar na własną twarz i rozpuszczalniki na paznokcie ukryte pod kryptonimem pseudo „piękna” i pseudo „dbania o siebie”. Fiksacja nad własną cielesnością.
    Nadzy Mężczyźni? Męskie ciało? Męskie piękno? Można zapomnieć… Fiksacja nad własną cielesnością.
    Świat Ludzi wygląda tak jak wygląda utworzony przez LUDZI. Tak samo przez Kobiety jak i Mężczyzn.

    1. Babskie pisma, że tak je nazwę, raczej nie zajmują się sukcesami kobiet, lepsza jest sensacja, głupie poradniki jak koleżanka wspomniała co do wyciągów z glonów.

      Plotkarskie pisemka lubią obrabiać dupę innym kobietom… problemem jest to ile kobiet czyta takiego Lansika czy Pudelka a potem tak kreuje swoją wizję kobiet.

Zostaw odpowiedź

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *