1. „Josephine”

Naszym tegorocznym numerem jeden jest film pt. „Josephine”. Punktem wyjścia jest doświadczenie 8-letniej Jo, która podczas porannego biegu z tatą gubi się w parku i z pewnej odległości widzi, jak mężczyzna gwałci kobietę. Fabuła oparta jest na osobistym doświadczeniu scenarzystki i reżyserki filmu Beth de Araújo, która pracowała nad filmem 12 lat. Jak opowiada, było to terapeutyczne doświadczenie: pozwoliło jej zrozumieć, jak bezbronnym dzieckiem była w tamtym czasie i jak wiele musiała przejść.

Nieustający lęk i wzmożona czujność, które są stałą częścią życia kobiet, to emocja przepełniająca niemal każdą minutę filmu. Widzimy zmagania Josephine, na którą spada coraz więcej trudnych informacji na temat natury ludzkiej (szczególnie  mężczyzn). Obserwujemy zmagania rodziców, którzy mają odmienne postawy co do tego, jak należy postąpić: toksyczną męskość ojca, który nie widzi potrzeb dziecka ani żony oraz trud matki, która nie jest w stanie zapewnić córki, że są bezpieczne na tym świecie.

Wielki hit festiwalu Sundance (zdobył tam Nagrodę Jury Grand Prix oraz Nagrodę Publiczności) trafi na ekrany dopiero w styczniu 2027, więc tym bardziej warto zobaczyć go już teraz!

2. „Pieśń zapomnianych drzew”

Anuparna Roy, scenarzystka i reżyserka filmu, opowiada o dwóch kobietach, które znajdują sposób, aby budować swoją niezależność w patriarchalnym społeczeństwie Indii. Ich życie nie jest krzykliwie rewolucyjne, ale razem wzmacniają się w cichych strategiach oporu, które udało im się zbudować przez lata. Relacja, która między nimi się rodzi jest niejednoznaczna i emancypacyjna.

Inspiracją do stworzenia tego filmu było dla Roy wspomnienie z dzieciństwa: jej koleżanka, Thuma, zniknęła ze szkoły w wieku 13 lat, ponieważ została wydana za mąż.

Roy nakręciła film w wynajmowanym przez siebie mieszkaniu. Jednoczenie, jak jedna z bohaterek filmu, pracowała na pełen etat w call center. Film zdobył główną nagrodę za najlepszą reżyserię w weneckiej sekcji Orizzonti.

3. „Macdo”

Nie ma chyba bardziej popularnego „gatunku” kronik rodzinnych niż Boże Narodzenie. Nie ma też innego wydarzenia w roku, które tak często i w sposób tak okrutnie bliski wielu z nas, nie stawałoby się tłem rodzinnych starć, napięć i wybuchów.

Film autorstwa artystki multimedialnej Racorneli wykorzystuje estetykę filmów domowych i tzw. found footage, aby opowiedzieć o pajęczynie nierówności i agresji, która objawia się w małych, pozornie niewinnych, gestach, minach i słowach. Wigilijne spotkanie dwóch rodzin odsłania niekończący się „dance macabre” kontroli i władzy w wykonaniu pana domu.

4. „Źródło życia”

Słowacki reżyser Ivan Ostrochovský stworzył film o przymusowej, nielegalnej sterylizacji Romek wykonywanych w Czechosłowacji. Słowacja zakazała tego procederu dopiero w 2004 roku, po wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Nadal jednak nie zmierzyła się z tym rozdziałem swojej historii.

Ostrochovský, wraz z Markiem Leščákiem, opisał historię przyjaźni ginekolożki wykonującej procedury (w tej roli znana i lubiana Anna Geislerova) z pielęgniarką, z pochodzenia Romką. Sposób prowadzenia tej historii, poprzez subtelną grę aktorek i ujęcia makro, pozwala zbliżyć się do tematu od emocjonalnej, osobistej strony.

Obecnie reżyser pracuje nad podobną historią, która wydarzyła się w USA: „Przeprowadziliśmy już badania i rozpoznanie lokalizacji na terenach należących do Narodu Navajo w Nowym Meksyku, a obecnie dostosowujemy fabułę do lokalnego kontekstu. W latach 70. i 80. XX wieku wskaźnik urodzeń wśród rdzennych Amerykanów spadł szacunkowo o 60%, a uważa się, że około 40% rdzennych Amerykanek zostało poddanych przymusowej sterylizacji”, powiedział magazynowi Variety.

5. „Gentle Monster”

Dwie kobiety mierzące się z występkami mężczyzn, których kochają – to temat najnowszego filmu Marie Kreutzer. Tak pisze o nim Dorota Lech, dyrektorka Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Nowe Horyzonty.

„Zajmująca się muzyką Lucy (Léa Seydoux) prowadzi pozornie spokojne życie na niemieckiej prowincji u boku męża, reżysera Philipa (Laurence Rupp), i ich dziewięcioletniego syna. Z kolei Elsa (Jella Haase) pracuje w monachijskiej policji. Obie bohaterki spotykają się, gdy Elsa wraz z umundurowanymi funkcjonariuszami staje u drzwi Lucy z nakazem przeszukania i zabezpieczenia komputera, tabletu oraz smartfona Philipa. On sam kluczy, zasłania się niedopowiedzeniami i unika odpowiedzi na pytania. Dzięki policjantce Lucy wkrótce pozna prawdę, a przynajmniej jedną z jej wersji. Ale Elsa również ma w swoim życiu mężczyznę, który może okazać się potworem: starzejącego się ojca mieszkającego z opiekunką.”

Tego film nie udało nam się obejrzeć przed festiwalem, więc będzie to dla nas również niespodzianka. Czujemy jednak, że to coś dla nas 🙂

Za to znamy i gorąco polecamy film „W gorsecie”, który będzie można zobaczyć w ramach retrospektywy Marie Kreutzer.