TELEFON DLA KOBIET DOŚWIADCZAJĄCYCH PRZEMOCY

Телефон для жінок, які зазнають насильства

CZYNNY PONIEDZIAŁEK-PIĄTEK
OD 11.00 DO 19.00

Активний з понеділка по п’ятницю з 14:00 до 17:00

Amnesty International wzywa Polskę do pełnej realizacji Konwencji antyprzemocowej

Zmiany obecnie obowiązującej definicji przestępstwa zgwałcenia, przywrócenia edukacji antydyskryminacyjnej w szkołach, ze szczególnym naciskiem na zwalczanie szkodliwych stereotypów płciowych i przemocy ze względu na płeć oraz skutecznych mechanizmów izolacji sprawców przemocy domowej – tego m.in. domaga się Amnesty International po przeprowadzeniu analizy wybranych problemów dotyczących wdrożenia Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej w Polsce. 

Celem analizy było wskazanie głównych problemów z wdrożeniem Konwencji w Polsce. Zwraca ona uwagę na wybrane kwestie, takie jak brak definicji przemocy ekonomicznej w polskim ustawodawstwie, problem z obecnie obwiązującą definicją przestępstwa zgwałcenia oraz z efektywną izolacją sprawców przemocy domowej od osób doświadczających przemocy.

W raporcie podkreśla się , że Konwencja Stambulska w sposób kompleksowy określa kwestię pomocy dla osób doświadczających przemocy, ścigania i karania sprawców, a także działania profilaktyczne i edukacyjne. Jest ważnym instrumentem międzynarodowym, tworzącym ramy prawne dla zapobiegania przemocy, ochrony pokrzywdzonych i karania sprawców. „Pełna implementacja Konwencji pozwoliłaby na skuteczniejsze zwalczanie zjawiska przemocy wobec kobiet, w tym przemocy domowej. Profilaktyka i zwalczanie przemocy powinno być priorytetem dla wszystkich instytucji państwowych, a Polska  przystępując do Konwencji oświadczyła, że będzie stosować ją zgodnie z zasadami i przepisami Konstytucji.”

W raporcie przeczytamy także, że „specjaliści pomagający ofiarom, przedstawiciele instytucji i organizacji przeciwdziałających przemocy w Polsce zwracają uwagę, że pełna implementacja Konwencji uzupełniłaby luki w systemie, na które od dawna wskazują. Konwencja z jednej strony daje konkretne wytyczne dotyczące budowy systemu przeciwdziałania przemocy, z drugiej wskazuje na pewien kontekst i przyczyny zjawiska przemocy domowej i przemocy wobec kobiet. Dostrzega ona strukturalny charakter zjawiska przemocy oraz wiąże go z historycznie uwarunkowaną nierównością kobiet i mężczyzn. Szczególną uwagę zwraca na stereotypy i uprzedzenia oraz nierówne traktowanie kobiet w różnych sferach życia, które wpływają na skalę zjawiska przemocy wobec kobiet i stanowią źródło naruszenia ich praw. Konwencja uznaje, że brak równości jest zarówno przyczyną, jak i skutkiem przemocy wobec kobiet. Przemoc jest bowiem także przeszkodą w zapewnieniu równości kobiet i mężczyzn.”

Dlatego AI rekomenduje m.in.:

  • dokonać nowelizacji artykułu 115 i 207 Kodeksu Karnego w celu rozszerzenia zakresu przestępstwa znęcania się o seksualny i ekonomiczny aspekt przemocy,
  • dokonać nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie w celu rozszerzenia definicji przemocy o aspekt ekonomiczny,
  • dokonać nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie w celu rozszerzenia przepisu dotyczącego cywilnego nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym o zakaz kontaktów i zbliżania się do osoby pokrzywdzonej oraz obowiązek wydania orzeczenia w terminie najpóźniej do 48 godzin,
  • zmienić obecnie obowiązującą definicję przestępstwa zgwałcenia zgodnie ze standardem Konwencji, tak by opierała się na braku świadomej i dobrowolnej zgody osoby doświadczającej przemocy i nie ograniczała się do aktów popełnianych z użyciem siły, groźby lub podstępu przy stawianiu oporu przez ofiarę,
  • zapewnić bezpieczeństwo osobom doświadczającym przemocy domowej poprzez nadanie Policji uprawnienia do wydania natychmiastowego nakazu opuszczenia domu, zakazu kontaktowania się i zbliżania do osób pokrzywdzonych w wyniku przemocy na odpowiedni okres poprzez dodanie stosownego przepisu do ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej lub zmianę ustawy o Policji, jak również wprowadzenie sankcji za naruszenie nakazu opuszczenia domu oraz zakazu zbliżania się i kontaktowania z osobą pokrzywdzoną.

Ponadto w rekomendacjach znajdziemy także postulat, by przywrócić edukację antydyskryminacyjną w szkołach, ze szczególnym naciskiem na zwalczanie szkodliwych stereotypów płciowych i przemocy ze względu na płeć, w tym ekonomicznej oraz zapewnić, że program przedmiotu „Wychowanie do życia w rodzinie” obejmuje tę tematykę.

Jednak tych rekomendacji nie da się zrealizować, jeśli nie będzie organu odpowiedzialnego za to. Dlatego  Amnesty International domaga się również jasnego zdefiniowania zakresu odpowiedzialności poszczególnych resortów w obszarze implementacji i realizacji postanowień Konwencji oraz wyznaczenie urzędu koordynującego uwagę,

Cały raport do pobrania TUTAJ

Chór Cór – śpiewam i tańczę, bo mam dość! Próby chóru

chor corJuż 14 lutego – w Warszawie i w ponad 90 innych miejscowościach w Polsce oraz w ponad 200 krajach na świecie znów (po raz szósty!) tańczymy i protestujemy przeciwko przemocy wobec kobiet i dziewcząt.

W ubiegłym roku powstał chór, który na żywo zaśpiewał polską wersję utworu Break The Chain – „Tańczę, bo mam dość!”, podczas akcji One Billion Rising na Pasażu Wiecha w Warszawie. Chór Cór, bo tak nazwała się ta spontaniczna formacja, poprowadziła Katarzyna Jackowska-Enemuo, współautorka tekstu polskiej wersji oraz aranżacji.

Chór zaśpiewa także na tegorocznej akcji 14 lutego 2018w Warszawie, a poprowadzi go artystka-performerka Edka Jarząb.

Kolejna próba odbędzie się w piątek 02.02, w sali 108 w budynku Instytutu Etnologii, ul. Żurawia 4. w godz. 17.30-20.00.

Nie musisz umieć śpiewać czy znać nut. Miej po prostu gorące serce i chciej zaśpiewać z nami!

Poniżej tekst polskiej wersji oraz link do klipu.

Tańczę, bo mam dość!

Słowa: Justyna Gardzińska, Joanna Bertantowicz, Katarzyna Enemuo-Jackowska, kapela Jazgodki
Muzyka: Kapela Jazgodki
Opracowanie muzyczne: Antoni Sojka i Marek Tarnowski

W górę sięgam do nieba
A serce szepcze mi tak
Nie bój się już, nie trzeba,
Już czas, już czas…(Wstań! Chodź! Tańcz!)
(Wstań! Chodź! Tańcz!)

To nie jest skomplikowane, przecież
Jaśniej dużo jest i prościej
Gdy NIE znaczy NIE i masz prawo to powiedzieć
Nikt niczyją nie jest własnością

Należę do siebie, nie znasz mnie nawet
Nie jestem niewidzialna
Moje serce jest jak złota pomarańcza
Ja żyję, śpiewam i tańczę

(Tańcz!)
Tańczę, bo mam dość,
Żeby wytańczyć ból (Po prostu tańcz!)
By świat odwrócić głową w dół (Po prostu tańcz!)
Tańczę, bo chcę, żeby wszystko miało inny smak (Po prostu tańcz!)
By łańcuch pękł, bo już najwyższy czas,
Bo już czas….(Wstań! Tańcz! Wstań! Tańcz!)

I niech się wszystko wali, co mi tam,
Lepszy świat jest tuż za rogiem,
Jest w nas, w ludziach takich jak ty i ja,
Więc każda niech to sobie powie
To moje ciało, święte i dobre,
Koniec wymówek, koniec niemocy
Matki i córki, piękne i mądre,
Jesteśmy dniem w samym środku nocy

(Tańcz!)
Tańczę, bo mam dość,
Żeby wytańczyć ból (Po prostu tańcz!)
By świat odwrócić głową w dół (Po prostu tańcz!)
Tańczę, bo chcę, żeby wszystko miało inny smak (Po prostu tańcz!)
By łańcuch pękł, by się rozsypał w piach,
Bo już czas, o tak
Bo już czas….(Wstań! Tańcz! Wstań! Tańcz!)

To moje ciało, święte i dobre,
Koniec wymówek, koniec niemocy
Matki i córki, piękne i mądre,
Jesteśmy dniem w samym środku nocy

(Tańcz!)
Tańczę, bo mam dość,
Żeby wytańczyć ból (Po prostu tańcz!)
By świat odwrócić głową w dół (Po prostu tańcz!)
Tańczę, bo chcę, żeby wszystko miało inny smak (Po prostu tańcz!)
By łańcuch pękł, bo już najwyższy czas,
Bo już czas
Bo już czas (Tańcz!)
Tańczę, bo mam dość,
Żeby wytańczyć ból (Po prostu tańcz!) By świat odwrócić głową w dół (Po prostu tańcz!)
Tańczę, bo chcę, żeby wszystko miało inny smak (Po prostu tańcz!)
By łańcuch pękł, by się rozsypał w piach,
Bo już czas
Bo już czas…Oh
One Billion Rising!

Link do klipu
wersja mp3

wydarzenie na Facebooku

Nazywam się Miliard/ One Billion Rising Poland 2018

LOKALNIE I SOLIDARNIE PRZECIWKO PRZEMOCY WOBEC KOBIET

ONE BILLION RISING / NAZYWAM SIĘ MILIARD

14 LUTEGO 2018

Po raz szósty w kilkudziesięciu miejscowościach w Polsce kilkadziesiąt tysięcy osób zatańczy i zaprotestuje przeciwko przemocy wobec kobiet i dziewcząt

#obr #TuiTerazNazywamsięMiliard

3

One Billion Rising (po polsku Nazywam się Miliard) to ogólnoświatowy protest w formie tańca, który zwraca uwagę na przemoc wobec dziewcząt i kobiet, przede wszystkim na najbardziej drastyczny, wciąż lekceważony jej przejaw
– przemoc seksualną.

W tym roku wspólną akcją chcemy poruszyć temat przeciwdziałania przemocy na poziomie lokalnym.

Dlaczego?

Ponieważ analiza* ponad 300 lokalnych programów przeciwdziałania przemocy w rodzinie pokazała, że:

  • 50% programów nie podało informacji, że przemocy najczęściej doświadczają kobiety i dziewczęta,
  • 90% programów nie definiowało poszczególnych rodzajów przemocy z uwzględnieniem kategorii płci,
  • tylko jeden program zawierał zapis wprost odwołujący się do faktu, że stereotypy płciowe mają wpływ na przemoc wobec kobiet,
  • tylko w jednym programie można było znaleźć szczegółową analizę problemu przemocy ze względu na płeć.

Samorządy mają niezwykle istotną rolę do odegrania w przeciwdziałaniu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet – nikt lepiej nie zna potrzeb i problemów swojej społeczności i to one mogą najskuteczniej zadziałać.

Jednak bez podkreślania, że to kobiety i dziewczęta najczęściej stają się ofiarami każdego rodzaju przemocy, trudno przygotować skuteczne programy i trudno temu zjawisku przeciwdziałać.

To okazja do zaapelowania do lokalnych decydentek i decydentów, by temat przemocy wobec kobiet i dziewcząt stał się dla nich jednym z priorytetowych działań. To także apel do kandydatek i kandydatów w wyborach samorządowych, by kwestie przemocy wobec kobiet włączyli do swoich wyborczych programów.

Chcemy pokazać, że przemoc wobec kobiet dzieje się tu i teraz, obok nas – u naszych sąsiadów, przyjaciół i znajomych, na naszej ulicy, podwórku, domu. Że problem przemocy wobec kobiet jest naszym lokalnym problemem.

*Badanie przeprowadzone przez Antyprzemocową Sieć Kobiet (ASK) koordynowaną przez fundację Feminoteka w 2015/2016r. Raport dostępny na stronie feminoteka.pl

PYTANIA I ODPOWIEDZI DOTYCZĄCE AKCJI

W Feminotece rusza grupa wsparcia dla kobiet z doświadczeniem przemocy – zapraszamy!

grupa wsparcia (1)Przemoc w rodzinie może spotkać każdą kobietę.  Żadna z nas nie chce takiego życia.  Jeśli w nim trwamy, to dlatego że nie wiemy, jak siebie chronić. To nie Twoja wina! Po prostu potrzebujesz:

  • wsparcia innych,
  • informacji o przysługujących Ci prawach i możliwościach,
  • wiedzy o tym jak przekroczyć swoją bezradność, a złość zamienić w działanie na rzecz siebie.

Zmiana jest możliwa! Życie wielu kobiet jest tego najlepszym świadectwem. Zapraszamy Cię do udziału w cotygodniowej grupie  wsparcia dla kobiet prowadzonej przez psycholożkę Agnieszkę Czapczyńską w  fundacji Feminoteka.

Celem spotkań jest:

  • wzmocnienie poczucia wartości,
  • odkrywanie  możliwości twórczych i swojego potencjału,
  • odbudowanie zdrowych wzorców relacyjnych opartych na autonomii,
  • dostarczenie emocjonalnego wsparcia,
  • przeciwdziałanie destrukcyjnym sposobom rozwiązywania problemów,
  • edukacja dotycząca różnych aspektów radzenia sobie z przemocą,
  • zdobycie umiejętności ochrony siebie i swoich praw w różnych sytuacjach życiowych.

Grupa rusza od września i potrwa do grudnia. Będzie miała charakter zamknięty. Mamy jeszcze kilka wolnych miejsc. Aby do niej dołączyć, prosimy umówić się na konsultację z psycholożką – telefon 720 908 974 czynny we wtorki środy i czwartki w godz. 13.00 – 19.00

Spotkania grupowe trwać będą do grudnia 2017 roku.

Spotkania odbywają się w godz. 17.30– 20.30

 

CHCEMY POMÓC | JESTEŚMY DLA CIEBIE | ROZUMIEMY CIĘ | STOIMY PO TWOJEJ STRONIE

ZADZWOŃ!

LOGO_warszawa_miasto

Warsztat WenDo 29-30.07 dla mieszkanek Warszawy

Wendo Fundacja Feminoteka serdecznie zaprasza mieszkanki Warszawy na bezpłatny warsztat WenDo, który odbędzie się 29-30 lipca 2017 (sobota-niedziela) w godz. 10.00-16.00.W warsztacie pierwszeństwo mają kobiety, które doświadczyły jakiegokolwiek rodzaju przemocy (psychicznej, fizycznej, seksualnej, ekonomicznej)

Warsztat jest BEZPŁATNY. Ale bardzo prosimy o poważne potraktowanie zgłoszenia, zależy nam bowiem na tym, by jak największa grupa mogła skorzystać z tej oferty, zgłoszeń zazwyczaj jest dużo, ale na sam warsztat przychodzi mniej kobiet. Nie mamy wtedy już możliwości zawiadomienia kobiet będących na liści rezerwowej! 

Zajęcia prowadzić będzie Joanna Piotrowska, pedagożka, certyfikowana trenerka WenDo pracująca tą metoda od kilkunastu lat.

Zgłoszenia – wypełniony formularz – do 27.07.2017 do godz. 19.00 pod adres [email protected]

Czym jest WenDo?

WenDo to metoda przeciwdziałania przemocy wobec kobiet i dziewcząt. Uczy jak w każdej sytuacji: w miejscu publicznym, na ulicy, w pracy, w domu – przestać czuć się bezradną i bezbronną. Uczy także, jak reagować na przemoc. Wzmacnia poczucie pewności siebie i poczucie własnej wartości. Pomaga rozwiązywać konflikty, przełamać stereotypy i obawy, poczucie winy i wstyd.

WenDo wielkie znaczenie przywiązuje do asertywności. Wyraża się to przekonaniem, że nikt nie ma prawa naruszać naszych granic. Poznając swoje własne granice, uczymy się także szanować granice innych ludzi. WenDo jako sztuka samoobrony psychicznej pokazuje, jak ważna jest umiejętność rozwiązywania konfliktów, a przede wszystkim podtrzymywanie komunikacji, niezrywanie kontaktu. Jest to ważny aspekt WenDo jako profilaktyki przemocy. WenDo jest po prostu sposobem na to, jak nie stać się ofiarą.

Aby trenować WenDo nie potrzeba siły ani nadzwyczajnej sprawności. Każda kobieta może nauczyć się skutecznie bronić. W warsztatach WenDo biora udział dziewczynki od 7. roku życia oraz kobiety starsze czy z niepełnosprawnością fizyczną.

Podczas WenDo nauczysz się najprostszch, ale zarazem najbardziej skutecznych technik, które nie wymagają miesięcy żmudnych ćwiczeń. Trenerki WenDo pokazują najsłabsze miejsca w ciele napastnika, uczą umiejętnej obrony poprzez zaatakowanie właśnie tych miejsc. Uczą jak wykorzystywać własne słabe strony na swoją korzyść.

WenDo nie jest:
Sztuką walki. Podczas zajęć nie uczymy, jak się bić, lecz jak nie dopuścić do agresji, a w razie zagrożenia, jak się skutecznie bronić.

Wykorzystywane techniki nie wymagają żmudnych ćwiczeń ani sprawności. Są skuteczne dla kobiet w każdym wieku, bez względu na to, jaką mają siłę.

WenDo nie jest terapią. Podczas zajęć uczymy asertywności, obrony własnych granic. Pracujemy z doświadczeniami przemocy i rozmawiamy o nich, jednak nie prowadzimy terapii. Radzimy, jeśli uczestniczka tego potrzebuje, gdzie taką pomoc można otrzymać.

Podczas WenDo uczymy:

– jak poczuć swoją siłę i podnieść poczucie wartości,

– ochrony własnych granic fizycznych i psychicznych (zabawy, psychodramy),

– najprostszych technik samoobrony (ciosy, kopnięcia, uwolnienia),

– pracy z głosem, ciałem i postawą (zabawy, ćwiczenia),

– pracy z ciałem i postawą

– komunikacji bez przemocy,

– jak rozpoznać zagrażające sytuacje i jak reagować,

– jak uniknąć przemocy psychicznej jak i fizycznej.

 

Warsztat odbywa się w ramach projektu „To nie Twoja wina! Stop przemocy wobec kobiet” współfinansowany przez M.st. Warszawy. 

Serena Williams pomaga zwiększyć świadomość dotyczącą przemocy ekonomicznej

Źródło tekstu i obrazów: NY Times – Women in the World

Metropolitan Museum of Art Costume Institute Gala - Rei Kawakubo/Comme des Garcons: Art of the In-Between - Arrivals - New York City, U.S. - 01/05/17 - Serena Williams. REUTERS/Lucas Jackson - RTS14PXW

Serena Williams – wielokrotna mistrzyni w tenisie ziemnym, zdobywczyni Wielkiego Szlema, która będąc w ósmym tygodniu ciąży wygrała Australian Open – robi sobie krótką przerwę w karierze. Poza przygotowaniami do narodzin pierwszego dziecka, tenisistka rozpoczęła ostatnio współpracę z Fundacją Allstate przy kampanii „Purple Purse”, mającej na celu podniesienie świadomości o przemocy ekonomicznej w gospodarstwach domowych.

Według Allstate Foundation w prawie 99 procentach wszystkich przypadków przemocy domowej kobiety są narażone na nadużycia finansowe ze strony swoich partnerów, m.in. poprzez ograniczanie im dostępu do pieniędzy, a także uniemożliwianie podejmowania zatrudnienia.

„Nadużycia ekonomiczne są główną przyczyną, która powstrzymuje ofiary przemocy domowej od opuszczenia oprawcy.” – powiedziała Williams w oświadczeniu prasowym fundacji. „Walka na rzecz praw kobiet była od dawna moja pasją. Mam zaszczyt uczestniczyć w kampanii „Purple Purse”, aby wydobyć na światło dzienne problem przemocy domowej i przemocy ekonomicznej”.

W nowym filmie Allstate Foundation zatytułowanym „Lost purse”, który został udostępniony przez Serenę Williams na Twitterze, twórcy zostawiali damską torebkę wraz z telefonem pełnym obraźliwych wiadomości od „partnera” w taksówkach Lyft i czekali na reakcje pasażerów. Później każdy z nich spotykał się z kobietą, do której należała torebka i stawał przed wyborem zignorowania problemu lub okazania pomocy.

Film możecie zobaczyć:

Tłumaczenie i opracowanie: KU

Korekta: Klaudia Głowacz

Feminoteka szuka prawniczki / prawnika

prawnik_czka

REKRUTACJA ZAMKNIĘTA!

 

Oferujemy zatrudnienie na umowę-zlecenie do końca 2017 roku (po miesięcznym okresie próbnym).

Zakres obowiązków:

– udzielanie porad prawnych kobietom zgłaszającym się do fundacji po pomoc,

– pomoc w przygotowaniu pism procesowych i in. dotyczących kwestii przemocowych,

– uczestniczenie w spotkaniach zespołu fundacji pracującego przy projekcie,

– przygotowywanie comiesięcznych raportów z udzielonych porad,

– współpraca z konsultantkami pracującymi przy telefonie antyprzemocowym,

– praca w wymiarze 23 godziny miesięcznie w siedzibie fundacji.

– wynagrodzenie 70 zł brutto za godzinę.

Rozpoczęcie pracy od 1.08.2017 r.

Zgłoszenia (cv, opis doświadczenia plus uzasadnienie) proszę przysyłać do dnia 25 lipca 2017 na adres mailowy: [email protected]

Płock przyjął nowy program przeciwdziałania przemocy w rodzinie uwzględniający perspektywę płci

ask_logoTo kolejna miejscowość, po Koszalinie, Poznaniu  i Warszawie, która w swoim programie przeciwdziałania przemocy w rodzinie uwzględniła kwestię przemocy ze względu na płeć. To jedne z efektów działań Antyprzemocowej Sieci Kobiet, której przedstawicielka w Płocku konsultowała program.

Cieszymy się, że powstało badanie lokalnych programów antyprzemocowych i z pewnością wykorzystamy je do pisania naszego – deklarowała Iwona Szopek, szefowa Ośrodka Interwencji Kryzysowej w Płocku podczas debaty „Przemoc ma płeć. O przemocy bez stereotypów”, która odbyła się 3 marca 2016 roku w Centrum Organizacji Pozarządowych w Płocku, a zorganizowana w ramach projektu „Antyprzemocowa Sieć Kobiet – ASK” przez grupę Nieformalną „One Billion Rising Płock” i Fundację Feminoteka.

Na deklaracjach się nie skończyło. W nowym płockim programie na lata 2017-2022 znajdziemy  nie tylko bardzo dobrą diagnozę dotyczącą przemocy w rodzinie z uwzględnieniem danych statystycznych z podziałem na płeć, ale w programie podkreślono także, że przemocy w rodzinie najczęściej doświadczają kobiety. Choć wydawałoby się to oczywiste, to jednak wyniki monitoringu lokalnych programów antyprzemocowych w Polsce przeprowadzonego w 2016 roku w ramach projektu „Antyprzemocowa Sieć Kobiet” pokazały, że ponad 50% lokalnych programów nie zawierało tej informacji, a zaledwie 21% z nich na etapie diagnozy, podawało dane ilościowe dotyczące liczby osób doświadczających przemocy w rodzinie w Polsce, a tylko połowa z nich podawała dane z podziałem na płeć.

W płockim programie zamieszczono także fragmenty Konwencji Rady Europy o zwalczaniu i przeciwdziałaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej zwracające uwagę na fakt, że  „wszelkie formy przemocy wobec kobiet, w tym przemocy w rodzinie, należy uznać za część mechanizmu społecznego, który dopuszcza lub toleruje dyskryminację kobiet. Zwraca też uwagę na konieczność podjęcia skoordynowanych oddziaływań interdyscyplinarnych”.

Efektem działań Antyprzemocowej Sieci Kobiet, którą w Płocku reprezentuje Monika Mioduszewska-Olszewska, liderka grupy One Billion Rising/ Nazywam się Miliard Płock jest zaplanowanie na 2018 rok lokalnej kampanii społecznej nt. przeciwdziałania przemocy w rodzinie wobec kobiet 

W Płocku od ubiegłego roku działa specjalny telefon zaufania dla osób doznających przemocy. Pod numerem 660 434 220 można szukać pomocy, zarówno psychologicznej jak i prawnej.

Cały Miejski Program Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie oraz Ochrony Ofiar Przemocy w Rodzinie na lata 2017 – 2022 w Płocku 

Łódź: konferencja „Kobiety wobec dominacji i opresji. Perspektywa feministyczna”

II Konferencja Interdyscyplinarnego Seminarium Gender
oraz
Instytutu Etnologii i Antropologii Kulturowej UŁ, Instytutu Kultury Współczesnej UŁ,
Wydziału Organizacji i Zarządzania PŁ, Katedry Socjologii Polityki i Moralności UŁ,
Wydziału Studiów Międzynarodowych i Politologicznych UŁ, Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi

Kobiety wobec dominacji i opresji. Perspektywa feministyczna
6-8 października 2017 roku, Łódź
Uniwersytet Łódzki

15.04.2017 – termin nadsyłania zgłoszeń

Celem II Konferencji Interdyscyplinarnego Seminarium Gender „Kobiety wobec opresji i dominacji.
Perspektywa feministyczna” jest stworzenie przestrzeni do dyskusji nad problemem współczesnego
kwestionowania praw kobiet i zróżnicowanych praktyk dyskryminacyjnych. Konferencja ma także służyć
dzieleniu się aktualnym doświadczeniem dominacji i opresji w sferze publicznej, z jakim konfrontowane są
kobiety.

Przemoc wobec kobiet była i jest instytucjonalizowana w każdym aspekcie: kulturowym, społecznym,
ekonomicznym, politycznym, etycznym. Stosunki społeczne oparte na nierównościach – źródło przemocy
zarówno symbolicznej, jak fizycznej – nie są oceniane jednoznacznie negatywnie. Mimo jasnego wskazania
na zakorzenienie dominacji w nierówności, różne grupy nadal mogą się spotkać z odmiennymi formami
opresji w zależności od płci, wieku, statusu ekonomicznego i społecznego, czy kapitału kulturowego.
Wzbierająca globalnie fala radykalizacji życia społeczno-politycznego, która objawia się w popularności
nacjonalistycznych ruchów i partii politycznych szerzących ksenofobię, rasizm, islamofobię i nietolerancję
wobec Innego, budzi poważne zaniepokojenie. Interesują nas bieżące procesy, zjawiska i problemy, takie
jak: Dlaczego tak łatwo jest dziś instrumentalizować przemoc wobec kobiet? Czy proces ten stał się już
narzędziem wpływu politycznego? Dlaczego kwestionowanie praw kobiet stało się atrakcyjne jako
polityczna oferta (problem ten widoczny jest także z perspektywy innych grup defaworyzowanych)? Jak
zmieniły się formy i strategie walki o prawa kobiet? Czy inspiracją dla dzisiejszych taktyk oporu mogą stać
się dotychczasowe doświadczenia ruchów feministycznych? Czy i jak możemy obecną sytuację wyjaśniać z
użyciem narzędzi już wypracowanych przez feministyczne teoretyczki? Jak można mówić o dominacji i
opresji, posługując się różnymi dyskursami feministycznymi, wyrastającymi ze zróżnicowanych
światopoglądów i założeń filozoficznych?

Proponujemy spotkanie naukowe o charakterze interdyscyplinarnym i intersekcjonalnym. Do udziału
zapraszamy badaczki i badaczy oraz aktywistki i aktywistów, które i którzy podczas konferencji przedstawią
referaty związane z zagadnieniami takimi jak:

• obszary oraz formy dominacji i opresji dotykające kobiety w różnych kulturach, społeczeństwach,
grupach i organizacjach, kulturowe i społeczne warianty przemocy symbolicznej oraz proponowane
rozwiązania;
• polityki godzące w wolności i prawa kobiet;
• antyrównościowe zjawiska, procesy i ruchy społeczne;
• ujęcia i interpretacje kategorii dominacji i opresji w ramach różnorodnych dyskursów społecznych,
politycznych i nauk o zarządzaniu;
• doświadczenia kobiet związane z praktykami wymierzonymi w ich swobody obyczajowe, prawa,
nietykalność cielesną, wolność poglądów i swobodę wyrażania własnej opinii, poczucie
niezależności w szerokim sensie, oraz reprezentacje tych doświadczeń;
• ruchy kobiece i strategie oporu;
• działania artystyczne jako przestrzeń oporu, sztuka jako narzędzie walki o zmiany społeczne;
• opresja, jakiej nie tylko kobiety doświadczają bezpośrednio, ale pośrednio – z pozycji świadków, jak
również osób, które akceptują tego rodzaju praktyki;
• kwestie metodologiczne, etyczne oraz praktyczne (programy pomocowe, edukacyjne, warsztatowe,
szkoleniowe itp.) związane z zarządzaniem różnorodnością, refleksją nad opresją i dominacją oraz
przeciwdziałaniem im.

Powyższa lista zagadnień nie jest wyczerpująca, organizatorki zachęcają do przesyłania innych propozycji
mieszczących się w problematyce konferencji.

Informacje organizacyjne:
Miejsce Konferencji: Wydział Filologiczny, ul. Pomorska 171/173, Łódź
Język Konferencji: polski i angielski
Opłata konferencyjna: 350 PLN lub 80 EUR – pracownice_y naukowe_i, 200 PLN lub 45 EUR – doktorantki_ci
oraz aktywistki_ści (numer konta podamy osobom, których referaty zostaną przyjęte na konferencję).

Harmonogram:
15.04.2017 – termin nadsyłania zgłoszeń (prosimy użyć formularza dostępnego pod adresem:
http://feministperspective.pl/form/)
31.05.2017 – rozesłanie komunikatów o przyjęciu lub odrzuceniu zgłoszenia
10.07.2017 – termin wpłat konferencyjnych
30.08.2017 – ogłoszenie programu konferencji

Uwaga:
Organizatorki nie zapewniają zakwaterowania, a jedynie posiłki wskazane w programie. Komitet naukowoorganizacyjny zastrzega sobie prawo wyboru zgłoszeń.

Komitet naukowo-organizacyjny Konferencji tworzą:
Inga Kuźma (Instytut Etnologii i Antropologii Kulturowej UŁ, kierowniczka konferencji), Edyta Pietrzak
(Wydział Organizacji i Zarządzania PŁ, kierowniczka konferencji), Dagmara Rode (Instytut Kultury
Współczesnej UŁ, sekretarka konferencji), Izabela Desperak (Katedra Socjologii i Polityki Moralności UŁ),
Ewa Hyży (badaczka niezależna), Aleksandra Kanclerz (badaczka niezależna), Anna Kronenberg (badaczka
niezależna), Monika Talarczyk-Gubała (Akademia Humanistyczno-Ekonomiczna), Marta Woźniak-Bobińska
(Wydział Studiów Międzynarodowych i Politologicznych UŁ), Grażyna Zygadło (Wydział Studiów
Międzynarodowych i Politologicznych UŁ).

Kontakt:
[email protected]

Podpisz petycję w sprawie ratyfikacji Konwencji antyprzemocowej na poziomie Unii Europejskiej

womens-day-campaign-image-smallerDlaczego to jest ważne?

Na fali ogromnej mobilizacji rozpoczętej w zeszłym roku w Polsce – miliony ludzi w Europie i na całym świecie przystąpiły do strajków i demonstracji, aby solidarnie domagać się równości płci. Inicjatorki petycji chcą wykorzystać ten impet, aby postawić tamę najbardziej wszechobecnej formie łamania praw kobiet: przemocy, którą mężczyźni wyrządzają kobietom dlatego, że są one kobietami.

Wspólnie z partnerami z europejskiej koalicji chcą sprawić, żeby przemoc wobec dziewcząt i kobiet stała się pierwszoplanowym tematem politycznym w UE. Ma być o tym głośno! Mobilizuje nas głos oburzenia i solidarności tysięcy kobiet i mężczyzn ze wszystkich krajów Europy. Czego żądamy? Aby przywódcy państw Unii Europejskiej stanęli w obronie praw człowieka i doprowadzili do niezwłocznego ratyfikowania oraz wdrożenia Konwencji Rady Europy o zwalczaniu przemocy wobec kobiet.

Ta konwencja to silne, wiążące narzędzie do skutecznej walki z przemocą wobec dziewcząt i kobiet. Jej ratyfikacja na poziomie Unii Europejskiej zagwarantuje ofiarom przemocy pełniejszą i bardziej niezawodną ochronę. Zapewni narzędzia prawne, zaangażowanie władz i fundusze konieczne do powstrzymania i karania gwałtów, pobić, zniewalania i handlu ludźmi, molestowania i nękania – wszystkich tych odrażających praktyk, których na co dzień doświadczają miliony kobiet w Polsce i Europie. Kobiety w UE uzyskają równe standardy ochrony we wszystkich krajach członkowskich – nawet w Polsce, gdzie dziś rządzący nie tylko odmawiają zwalczania przemocy na tle płci, a niekiedy ją wręcz tolerują. Ratyfikacja przez UE oznacza, że ochrona kobiet wpisana w prawo unijne będzie pośrednio stosowana przez nasze sądy i instytucje nawet jeśli Polska wypowie traktat antyprzemocowy. „Tradycyjne wartości rodzinne” nie będą już nigdy parawanem dla przemocy domowej ani utrudniać jej zwalczania.

Kobiety padają ofiarami przemocy w każdym kraju Europy, niezależnie od swojego statusu społecznego. Przemocy doświadczyła jedna trzecia kobiet powyżej 15. roku życia. Co dwudziesta kobieta została zgwałcona. 50 kobiet umiera każdego tygodnia w wyniku przemocy domowej. Niektóre grupy kobiet, jak na przykład seniorki, migrantki, kobiety z niepełnosprawnością, lesbijki i kobiety transpłciowe są częściej narażone na przemoc motywowaną seksizmem, rasizmem, ksenofobią i innymi formami dyskryminacji. Kobiety stanowią od 60 do 100% ofiar przestępstw z nienawiści wobec muzułmanów w Europie. Przemoc ma często długotrwałe negatywne konsekwencje dla zdrowia psychicznego jej ofiar.

Czego potrzeba, by Europa stała się bezpieczniejszym miejscem dla dziewcząt i kobiet? Potrzeba, aby wszyscy nasi przedstawiciele w Radzie Ministrów Sprawiedliwości podjęli decyzję o ratyfikowaniu konwencji antyprzemocowej przez UE. Organizacje obywatelskie od lat zabiegają o pilne działania, ale Rada gra na zwłokę i nie uznaje za stosowne, by usprawiedliwić tę opieszałość publicznie. Wygląda na to, że przemoc wobec kobiet i przemoc domowa nie spędza snu z powiek europejskim ministrom. Zmienimy to. Złóż dziś podpis w imieniu wszystkich kobiet, które każdego dnia, na każdym kroku muszą walczyć o swoje podstawowe prawa.

PETYCJA DO PODPISANIA TU

Zapisy do grupy wsparcia dla kobiet wychodzących z doświadczenia przemocy!

tonietwojawinaTo nie Twoja wina!

Przemoc w rodzinie może spotkać każdą kobietę.  Żadna z nas nie chce takiego życia.  Jeśli w nim trwamy, to dlatego że nie wiemy, jak siebie chronić. To nie Twoja wina! Po prostu potrzebujesz:

  • wsparcia innych,
  • informacji o przysługujących Ci prawach i możliwościach,
  • wiedzy o tym jak przekroczyć swoją bezradność, a złość zamienić w działanie na rzecz siebie.

Zmiana jest możliwa! Życie wielu kobiet jest tego najlepszym świadectwem. Zapraszamy Cię do udziału w cotygodniowej grupie  wsparcia dla kobiet prowadzonej przez fundację Feminoteka.

Celem spotkań jest:

  • wzmocnienie poczucia wartości,
  • odkrywanie  możliwości twórczych i swojego potencjału,
  • odbudowanie zdrowych wzorców relacyjnych opartych na autonomii,
  • dostarczenie emocjonalnego wsparcia,
  • przeciwdziałanie destrukcyjnym sposobom rozwiązywania problemów,
  • edukacja dotycząca różnych aspektów radzenia sobie z przemocą,
  • zdobycie umiejętności ochrony siebie i swoich praw w różnych sytuacjach życiowych.

Wejście na grupę poprzedzone będzie konsultacją psychologiczną

Prowadzące: Beata Kurowska Rumińska, Agnieszka Czapczyńska

Zgłoszenia:

kontakt telefoniczny: tel.  720 908 974

we wtorki, środy i czwartki w godz. 13.00-19.00

****************************************

Grupa wsparcia dla kobiet wychodzących z doświadczenia przemocy w rodzinie.

Czwartki, godzina 17.30-20.30, Fundacja Feminoteka ul. Mokotowska 29A.

Pierwsze spotkanie: 20 kwietnia 2017

Koniec grupy z końcem 2017 r.

Udział bezpłatny. Projekt „To nie Twoja wina! Stop przemocy wobec kobiet” współfinansowany przez miasto stołeczne Warszawa.

Serdecznie zapraszamy!

LOGO_warszawa_miasto

Warszawa: Chór Cór szykuje się do akcji Nazywam się Miliard/One Billion Rising

chor (3)„Przyszłam do Feminoteki, żeby przekazać fant na loterię, która miała się odbyć podczas Benefitu Manifowego. Sądziłam, że wejdę tylko, położę fant i pójdę. Ale gdy otworzyłam drzwi, usłyszałam chóralny śpiew, głośny i pełen siły. Nie byłam w stanie powstrzymać łez wzruszenia. Dziewczyny dały mi kartkę z tekstem i po chwili już z nimi śpiewałam. To było bardzo mocne przeżycie, wróciły wspomnienia z czasów, gdy sama byłam ofiarą i nie mogłam powiedzieć „dość” – mówi Beata w artykule Ewy Rogali z próby Chóru Cór (tu link do tekstu: http://kobieta.wp.pl/nie-znaczy-nie-kobiety-zatancza-i-zaspiewaja-przeciwko-przemocy-6086826729525889a) .

Zapraszamy wszystkie osoby na to niezwykłe przeżycie, które lubią być razem i jednocześnie śpiewać głośno w ważnej sprawie na drugą próbę Chóru Cór – obecność na pierwszej nie jest wymagana :-).

Nasz Chór Cór zaśpiewa 14 lutego w Warszawie podczas akcji Nazywam się Miliard/ One Billion Rising, którą po raz piąty (!) organizuje Feminoteka w Warszawie, niemal 70 miejscowości w Polsce i ponad 200 krajów na świecie
14 lutego razem, chóralnie śpiewamy, tańczymy i protestujemy przeciwko przemocy wobec kobiet i dziewcząt.

W ubiegłym roku powstała polska wersja utworu Break The Chain – „Tańczę, bo mam dość!” Ćwiczyłyśy tę wersję, by na żywo ją zaśpiewać podczas akcji 14 lutego w Warszawie. Zajęcia poprowadziła Katarzyna Jackowska-Enemuo, współautorka tekstu polskiej wersji oraz aranżacji.

Nie trzeba umieć śpiewać czy znać nut. Trzeba tylko lubić śpiewać wspólnie. Przybywajcie zatem!

Poniżej tekst polskiej wersji oraz link do klipu.

Tańczę, bo mam dość!

Słowa: Justyna Gardzińska, Joanna Bertantowicz, Katarzyna Enemuo-Jackowska, kapela Jazgodki
Muzyka/aranżacja: Kapela Jazgodki
Opracowanie muzyczne: Antoni Sojka i Marek Tarnowski

W górę sięgam do nieba
A serce szepcze mi tak
Nie bój się już, nie trzeba,
Już czas, już czas…(Wstań! Chodź! Tańcz!)
(Wstań! Chodź! Tańcz!)

To nie jest skomplikowane, przecież
Jaśniej dużo jest i prościej
Gdy NIE znaczy NIE i masz prawo to powiedzieć
Nikt niczyją nie jest własnością

Należę do siebie, nie znasz mnie nawet
Nie jestem niewidzialna
Moje serce jest jak złota pomarańcza
Ja żyję, śpiewam i tańczę

(Tańcz!)
Tańczę, bo mam dość,
Żeby wytańczyć ból (Po prostu tańcz!)
By świat odwrócić głową w dół (Po prostu tańcz!)
Tańczę, bo chcę, żeby wszystko miało inny smak (Po prostu tańcz!)
By łańcuch pękł, bo już najwyższy czas,
Bo już czas….(Wstań! Tańcz! Wstań! Tańcz!)

I niech się wszystko wali, co mi tam,
Lepszy świat jest tuż za rogiem,
Jest w nas, w ludziach takich jak ty i ja,
Więc każda niech to sobie powie
To moje ciało, święte i dobre,
Koniec wymówek, koniec niemocy
Matki i córki, piękne i mądre,
Jesteśmy dniem w samym środku nocy

(Tańcz!)
Tańczę, bo mam dość,
Żeby wytańczyć ból (Po prostu tańcz!)
By świat odwrócić głową w dół (Po prostu tańcz!)
Tańczę, bo chcę, żeby wszystko miało inny smak (Po prostu tańcz!)
By łańcuch pękł, by się rozsypał w piach,
Bo już czas, o tak
Bo już czas….(Wstań! Tańcz! Wstań! Tańcz!)

To moje ciało, święte i dobre,
Koniec wymówek, koniec niemocy
Matki i córki, piękne i mądre,
Jesteśmy dniem w samym środku nocy

(Tańcz!)
Tańczę, bo mam dość,
Żeby wytańczyć ból (Po prostu tańcz!)
By świat odwrócić głową w dół (Po prostu tańcz!)
Tańczę, bo chcę, żeby wszystko miało inny smak (Po prostu tańcz!)
By łańcuch pękł, bo już najwyższy czas,
Bo już czas
Bo już czas (Tańcz!)
Tańczę, bo mam dość,
Żeby wytańczyć ból (Po prostu tańcz!) By świat odwrócić głową w dół (Po prostu tańcz!)
Tańczę, bo chcę, żeby wszystko miało inny smak (Po prostu tańcz!)
By łańcuch pękł, by się rozsypał w piach,
Bo już czas
Bo już czas…Oh
One Billion Rising!

Link do klipu: https://www.youtube.com/watch?v=OIcaI945jWE

 

 

Wydarzenie na Facebooku

16 Dni Działań Przeciwko Przemocy wobec Kobiet 25.11-10.12

16dni25 listopada to Międzynarodowy Dzień Przeciwko Przemocy Wobec Kobiet i zarazem dzień inaugurujący Kampanię 16 Dni. Na portalu rownosc.info zgromadzone zostały informacje dotyczące zjawiska przemocy: definicje, przepisy prawne, publikacje, informacje o filmach dokumentalnych i kampaniach, a także informacje o organizacjach działających na rzecz przeciwdziałania przemocy. Zachęcamy to korzystania z tych materiałów.

To już po raz 25. między 25 listopada a 10 grudnia na całym świecie organizacje, grupy i osoby indywidualne  przygotowują wydarzenia nagłaśniające problematykę przemocy wobec kobiet. Tegoroczna kampania przebiega pod hasłem „Od pokoju w domu do pokoju na świecie: zadbajmy o bezpieczną edukację dla wszystkich!”

Zapraszamy także na fanpage Fundacji Autonomia, gdzie znajdziecie informacje o rozmaitych wydarzeniach w Polsce przygotowywanych w ramach Kampanii

 

Kobietobójstwo – zabijanie kobiet dlatego, że są kobietami. Indywidualna zbrodnia zabójstwa czy zbrodnia współuczestnictwa państwa?

Kobietobójstwo – zabijanie kobiet dlatego, że są kobietami. Indywidualna zbrodnia zabójstwa czy zbrodnia współuczestnictwa państwa?

Źródło tekstu: Miloš Urošević, Kosana Beker, FEMICID. UBISTVO ŽENA ZATO ŠTO SU ŽENE. Individualni zločin ubistva ili zločin saučesništva države?, „Molotov”, marzec 2015, s. 9 – 13.

Źródło obrazów: Rubinowy Smok, Mity, Polityka Globalna

 

palenie-czarownic

Długa jest historia męskiej przemocy wobec kobiet; jest tak stara jak i sama cywilizacja. Przykładów tej przemocy jest niezmiernie wiele, na przykład grecki bóg Zeus, który porywa i gwałci fenicjańską księżniczkę Europę, której imię staje się nazwą naszego kontynentu.

Długa jest historia niekaralności męskiej przemocy wobec kobiet. Jest tak stara jak systemy prawne – zarówno te alternatywne jak i instytucjonalne. Przykładów tej niekaralności jest niezmiernie dużo, na przykład grecki bohater Ajas, który gwałci trojańską księżniczkę Kasandrę i nie jest ukarany.

Długa jest historia mrocznego średniowiecza, tak długa jak i krwawa, tak krwawa jak i mroczna.

 

CZAROWNICE

 

Największym ludobójstwem w spisanej do dziś historii jest to przeprowadzone na kobietach, które zostały oskarżone o bycie czarownicami. Był to jeden z najstraszniejszych ataków na ciało; na ciała kobiet, tylko dlatego, że albo były uzdrowicielkami, nieposłusznymi męskim autorytetom albo dlatego, że odważyły się żyć same. Polowanie na czarownice było terroryzmem zorganizowanym przez państwo. Jak mówi Silvia Federici: Polowanie na czarownice było pierwszym wspólnym terenem w polityce nowych europejskich państw narodowych, pierwszym przykładem europejskiego ujednolicenia po rozłamie spowodowanym reformacją[1]. Polowanie na czarownice było wojną wytoczoną kobietom i nie ma zapisów świadczących o zorganizowanym sprzeciwie mężczyzn wobec tych prześladowań. Kobiety były tymi, które umierały same, ale umierały publicznie. Zabijanie czarownic było jeszcze jedną z męskich fantazji, było spektaklem.

Oficjalna rzeź czarownic została zapoczątkowana bulą papieską, którą 9 grudnia 1484 roku wydał papież Innocenty VIII. Dwa lata później, w 1486 roku, inkwizytor kościoła katolickiego, Henrich Kramer pisze i publikuje traktat Malleus Maleficarum (Młot na czarownice), zawierający wskazówki dotyczące męczenia kobiet. Rozpoczęło się polowanie na czarownice, które swoje apogeum osiągnęło między 1580 a 1630 rokiem. Kobiety były zabijane dlatego, że swoją wiedzą, którą kościół postrzegał jako moc, sprzeciwiały się męskim autorytetom. Ceną płaconą za opór zawsze była śmierć.

W rzezi, którą organizował kościół we współpracy z państwami mężczyzn (gdyż kobiety nie były w tym czasie obywatelkami), w ciągu trzystu lat w Niemczech, Hiszpanii, Włoszech, Francji, Holandii, Szwajcarii, Anglii, Walii, Irlandii, Szkocji i Ameryce zabito 9 (słownie dziewięć) milionów kobiet. Andrea Dworkin powiedziała: Zostały zabite w imię Boga Ojca i jego jedynego syna, Jezusa Chrystusa[2].

Seksualny sadyzm, któremu oskarżone kobiety były poddawane podczas tortur, odkrywa największą w historii mizoginię, której nie można wytłumaczyć wagą jednej konkretnej zbrodni. Oskarżone były rozbierane do naga, następnie w całości golono ich ciała, włączając w to ich waginy, które przebijano długimi igłami. Często były też gwałcone. Ich kończyny były okaleczane, piersi wyrywane, były stawiane na stołki wykonane z rozżarzonego żelaza, ich kości były łamane. Stracenie było ważnym wydarzeniem publicznym, w którym musieli uczestniczyć wszyscy członkowie wspólnoty. Czy to rewolta, którą prowadziły kobiety?[3], pytała wiele lat później Adrienne Rich.

Polityczny kontekstem zabójstwa była mizoginia, którą Rich definiowała jako zinstytucjonalizowaną nienawiść i niechęć wobec kobiet. Przemocy, którą mężczyźni kierowali przeciwko kobietom nie możemy i nie mamy prawa odbierać wymiaru płciowego. Kobiety były celem, i były prześladowane jako kobiety. Dla ludności były one mądrymi kobietami, które pomagały innym, najczęściej za pomocą ziół leczniczych, a swą wiedzę przenosiły z pokolenia na pokolenie. Dla władzy kościelnej i państwowej, były czarownicami, które zawierzyły się diabłu aby otrzymać nadprzyrodzone moce.

blog_ro_5095609_7911837_tr_383_251020094

Polowanie na czarownice było walką polityczną klasy mężczyzn przeciwko klasie kobiet. Polowanie na czarownice było możliwe dlatego, że jak mówi Barbara Ehrenreich, Czarownica stanowiła trzykrotne zagrożenie dla kościoła: była kobietą i się tego nie wstydziła. Zdawała się być częścią zorganizowanego podziemia wiejskich kobiet. Była uzdrowicielką, jej praktyki wynikały z badań empirycznych. Mimo represywnego fatalizmu chrześcijaństwa dawała nadzieję na zmianę tego świata[4].

Wiele lat później, w 1970 roku, Robin Morgan przypominając sobie czarownice, pisała: Czarownicami od zawsze były kobiety, które nie bały się być odważnymi, agresywnymi, inteligentnymi, niekonformistycznymi, ciekawymi świata, niezależnymi, wyzwolonymi seksualnie, rewolucyjnymi… Czarownica mieszka i śmieje się w każdej kobiecie. Ty jesteś czarownicą, tylko dlatego, że jesteś kobietą, niespokojną, gniewną, radosną i nieśmiertelną[5].

[…]

 

Zabójstwa kobiet z powodu oskarżenia o czary[6]

Oskarżenia o czary i wróżenie nie ustały się wraz z końcem polowania na czarownice. Zabójstwa kobiet, które są oskarżone o czary, zdarzają się również współcześnie w krajach Afryki, Azji i na wyspach Pacyfiku, a przemoc wobec nich [kobiet – przyp. tłum.] obejmuje brutalne morderstwa, okaleczenia, porwania oraz znikanie kobiet i dziewczynek. W wielu krajach, w których kobiety oskarża się o czary są one często poddawane egzorcyzmom, publicznej chłoście i innym typom maltretowania. Mimo że to głównie młodsze kobiety są narażone na bycie oskarżonymi o czary, w niektórych rejonach Afryki to właśnie starsze kobiety są bardziej zagrożone z powodu swojej ekonomicznej zależności od drugich lub z powodu praw własności, w których są posiadaniu, a które to młodsi członkowie rodziny chcą odziedziczyć. Badania z 1955 roku z Zimbabwe pokazały, że większość z 42 zabitych kobiet w wieku ponad 50 lat wcześniej była oskarżana o czary.

Inne badania pokazują, że w Ganie wiele biednych, często starszych kobiet, które zostały oskarżone o bycie czarownicami zostało zamordowanych przez krewnych płci męskiej lub też padło ofiarą przemocy fizycznej, ekonomicznej i seksualnej. Kobiety, które w Ganie oskarża się o czary, często przemocą wysyła się do tzw. obozów dla czarownic, a wiele wdów pada ofiarą przemocy materialnej – włączając w to ewikcje i stratę majątku. W Indiach oskarżenia o czary często używa się po to, aby odebrać kobiecie prawa rodzinne, podczas gdy w Nepalu starsze kobiety, wdowy, biedne kobiety i kobiety z najniższych kast nie mają prawa do dziedziczenia. W Papui-Nowej Gwinei zgłoszono około 500 przypadków tortur i zabójstw kobiet oskarżonych o czary, a liczba tego rodzaju doniesień ciągle rośnie. Kobiety oskarżone o czary są zrzucane ze skał, torturowane, palone i chowane żywcem. Ofiarami tych zbrodni są głównie wdowy, starsze kobiety nieposiadające potomstwa ani rodziny, ale również kobiety urodzone w związkach pozamałżeńskich. Według statystyk policyjnych kobiety są sześć razy częściej niż mężczyźni oskarżane o czary, a sprawcami zbrodni wobec nich są prawie wyłącznie mężczyźni, którzy są społecznie bądź biologicznie związani z ofiarami. Badania pokazują, że w Republice Południowej Afryki prawo przewiduje łagodną karę jeśli morderca jest mężem bądź krewnym zabitej kobiety, podczas gdy w Zambii  przeciętna kara za umyślne zabójstwo kobiety wynosi od roku do dwóch lat pozbawienia wolności.

 

Zabójstwa honorowe[7]

Zabójstwa honorowe w wielu regionach świata charakteryzują się wysokim stopniem niekaralności.(…)
Tego typu morderstwa w dużej mierze nie są zgłaszane ani udokumentowane. Wedle szacunków około 5000 kobiet rocznie zostaje zabitych z powodu honoru przez męskich członków ich rodzin. Te zabójstwa przybierają róże formy – od bezpośredniego zabójstwa, przez kamieniowanie, wymuszone samobójstwa kobiet i dziewczynek po publicznym osądzie ich zachowań, po polewania kwasem, i tym podobne. Kobiety są najczęściej oskarżane o zdradę, przedmałżeńskie stosunki seksualne, powodem jest też samodzielny wybór partnera, edukacji, pracy zawodowej, sposobu ubioru, zachowania bądź kontakty z mężczyznami, z którymi nie są spokrewnione. Zbrodnie przeciw honorowi są związane także z innymi typami przemocy domowej, a ich sprawcami są zazwyczaj męscy członkowie rodziny. Ich celem jest kontrola kobiecej seksualności i ograniczenie swobody przemieszczania się. Kara ma zazwyczaj wymiar kolektywny, zważając na to, że cała rodzina uważa, że cześć kobiety została splamiona prawdziwym lub domniemanym zachowaniem. Często ma też charakter publiczny, po to aby mieć wpływ na zachowanie innych kobiet we wspólnocie.

 

Zabójstwa kobiet w kontekście konfliktów zbrojnych[8]

Podczas konfliktów zbrojnych kobiety są narażone na różnego rodzaju przemoc: fizyczną, seksualną i psychiczną, włączając w to również zabójstwa. Przemoc wobec kobiet jest często wykorzystywana jako broń mającą na celu ukaranie i dehumanizację dziewczynek i kobiet, tak aby zaszkodzić społecznościom do których przynależą. Kobiety i dziewczynki są ofiarami operacji ukierunkowanych na ludność cywilną, ale są też ofiarami tortur, gwałtów i innych typów maltretowania z powodu uczestnictwa w ruchach oporu, aktywnego zaangażowania w walki obronne, jak i również z powodu przynależności do społeczności posądzonych o współpracę z nieprzyjacielem. Nierówność ze względu na płeć o wiele wyraźniej dochodzi do głosu w czasie konfliktów i sytuacji kryzysowych. Raport specjalny dotyczący pozycji obrońców praw człowieka ukazał, że obrończynie praw człowieka, które sprzeciwiają się opresyjnym reżimom są bardziej narażone na przemoc i inne naruszenia prawa. W sprawozdaniu z Kolumbii, wskazano na przykłady zabójstw kilku obrończyń praw człowieka. Morderstwa te były pełne przemocy i zawierały w sobie tortury seksualne. Obrończynie praw człowieka w Afganistanie są regularnie nachodzone i zastraszane. Niektóre aktywne politycznie kobiety zostały zabite, a ich mordercy nie zostali pociągnięci do odpowiedzialności prawnej.

[…]

 

Kobietobójstwo w Serbii


Kobietobójstwo jest obecne również w Serbii. Ten poważny problem społeczny w ostatnim czasie stał się odrobinę bardziej zauważalny, dzięki pionierskiej pracy organizacji Autonomicznego Centrum Kobiecego[9], Sieci kobiet przeciwko przemocy[10], oraz pojedynczych badaczy takich jak dr Zorica Mršević[11] i dr Slađana Jovanović[12].

Według publikacji Mapirane praznine[13], dane dotyczące ofiar w Serbii uwzględniające ilość, płeć i wiek ofiar zapisuje się dopiero od 2007 roku, przy czym dane, które zbiera Urząd Statystyczny nie dają odpowiedzi na pytanie ile kobiet zostało zabitych przez swoich krewnych, w szczególności przez aktualnych lub byłych partnerów (dane zbiera się z dwóch źródeł  – statystyki zmarłych i statystyki procesów), brakuje więc danych o (nie)istnieniu rodzinnych/emocjonalnych związków między zabitą kobietą i sprawcą zabójstwa. Trzeba mieć na uwadze, że takich danych nie można znaleźć w ogólnodostępnych danych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, ale można je uzyskać na wniosek o dostęp do informacji znaczenia publicznego. Istnieje więcej czynów karalnych, które mogą skutkować zabójstwem kobiet, tak więc nawet tak zdobytych informacji nie można uważać za kompletne i przestawiające prawdziwy obraz dotyczący liczby zabitych kobiet w Serbii.

Prawo wyróżnia kilka rodzajów zabójstwa[14], więc także zabójstwo kobiety może być zakwalifikowane jako jeden z wielu czynów karalnych, w zależności od okoliczności zdarzenia. Dodatkowo, skutek śmiertelny może nastąpić jako rezultat popełnienia innego czynu zabronionego.(…)

Przeprowadzone niedawno badanie[15] dotyczące zabójstwa kobiet będących w relacji partnerskiej ze sprawcą pokazało, że w ani jednym z 14 przypadków, który były przedmiotem badania, oskarżenie nie jest zdefiniowane jako zabójstwo ze szczególnym okrucieństwem[16]. To badanie pokazuje, że istnieje automatyzm w przypadku zasądzania okoliczności łagodzących (skrucha, rodzicielstwo, przyznanie się do winy), podczas gdy okoliczności zaostrzających wymiar kary takich jak: prześladowanie ofiary i wcześniejsza przemoc nie uwzględnia się wystarczająco często.

violence-against-women

Raport Sieci kobiet przeciwko przemocy o kobietobójstwie w kontekście partnerskim/rodzinnym

 

[…]

Pochodzące z ostatnich pięciu lat dane dotyczące ilości serbskich kobiet, które zostały zabite przez mężczyzn z którymi pozostawały w relacji rodzinnej lub partnerskiej, przedstawiają się następująco: w 2010 roku – 26, w 2011 – 29, w 2012 -43, w 2014 -27.

Niektóre z faktów powiązanych z zabójstwami kobiet pochodzących z raportu Sieci kobiet przeciwko przemocy z 2014 roku:

  • 1 na 4 z poszkodowanych zwróciła się o pomoc i wsparcie do odpowiedzialnych instytucji zanim została zabita
  • 1/3 zabójstw kobiet została spowodowana za pomocą broni palnej, a w każdym trzecim wypadku przemoc była zgłoszona do odpowiedzialnych instytucji zanim kobieta została zabita
  • około 40% sprawców po zabójstwie popełniło samobójstwo
  • ponad 50% kobiet żyło w związku ze sprawcą
  • ~40% kobiet zostało zabitych przez małżonka

 

Posłowie

Istnieje jedna wojna. Istnieje jedna wojna, która trwa bardzo długo, za długo. Istnieje jedna wojna, która nigdy nie została oficjalnie wypowiedziana. Istnieje wojna, w której nie istnieją dwie strony. Istnieje wojna, w której mężczyźni codziennie zabijają kobiety.

Na magnitudzie seksistowskiego terroryzmu kobietobójstwo jest ekstremalną manifestacją istniejących form przemocy wobec kobiet. Przemoc wobec kobiet była instytucjonalizowana przez istniejące struktury rodzinne, ramy społeczne i ekonomiczne, tradycje kulturalne i religijne. Przemoc wobec kobiet jest metodologią patriarchatu, a kobietobójstwo jest wierzchołkiem tej góry.

 

 


 

[1]    S. Federici, Kaliban i veštica, Burevesnik, Beograd 2013.
[2]    A. Dworkin, Remembering the Witches, New York, 1976.
[3]    A. Rich, O tajnama, lažima i šutnji, Zagreb 2003.
[4]    Barbara Ehrenreich, Witches, Midwives, and Nurses: A History of Women Healers, 1972.
[5]    Robin Morgan, Sisterhood is Powerful, New York, 1970.
[6]    Tematski izvještaj Specijalne izvestteljke za nasilje nad ženama o rodno zasnovanim ubistvima žena (2012)[7]    Ibid.
[8]    Ibid
[9]    Autonomski žeski centar, http://www.womenngo.org.rs/
[10]    Mreža žene protiv nasilja, koalicja specjalistycznych kobiecych organizacji pozarządowych które oferują indywidualne wsparcie kobietom i zmieniają kontekst społeczny chcąc zmniejszyć przemoc wobec kobiet w Serbii, http://www.zeneprotivnasilja.net/
[11]    Doradca naukowy w instytucie nauk społecznych i profesorka Uniwersytetu europejskich nauk prawnych i studiów politycznych w Nowym Sadzie.
[12]    Profesorka na uniwersytecie prawniczym: Univerziteta Union.
[13]    Mapirane praznine: nezacisni nadzor nad sprovođenjem Zaključnih komentara i preporuka UN Komiteta za eliminaciju diskriminacije žena Republici Srbiji, Autonomni ženski centar, Beograd, 2009.
[14]    Krivnički zakon, Službeni glasnik RS br. br. 85/2005, 88/2005 -ispr, 107/2005 -ispr, 72/2009, 111/2009, 121/2012 104/2013 i 108/2014
[15]    Slađana Jovanović, Analiza usklađenosti zakonodavnog i strateškog okvira Republike Srbije są Konvencijom Saveta Evrope o sprečavanju i borbi protiv nasilja nad ženama i nasilja u porodici – osnovna studija, Autonomni ženski centar, Beograd, 2014.
[16]    Ubistvo člana porodice iz čl. 144. st. 10. Krivičnog zakonika.

 

 

Tłumaczenie i opracowanie: Kinga Letkiewicz
Korekta: Klaudia Głowacz

 

 

 

NAZYWAM SIĘ MILIARD/ ONE BILLION RISING POLAND 2017: Solidarnie przeciwko gwałtom na randkach

Nazywam się Miliard/ One Billion Rising Poland 2017

Międzynarodowa akcja 14 lutego 2017 roku przebiegać  pod hasłem

Powstań | Zakłóć | Przyłącz się

Wspólną akcją w Polsce będziemy nagłaśniać problem gwałtu na randce

Copy of Copy of OBR2017_ulotka

Akcja – przeciwprzemocowy protest w formie tańca odbywa się na całym świecie i w Polsce od 2013 roku (tu przeczytasz historię akcji). W 2017 roku akcja jeszcze mocniej skupia się na problematyce wykorzystywania kobiet i jej ujawnianiu oraz zachęca do jeszcze większej międzynarodowej solidarności w domaganiu się położenia kresu wszystkim formom przemocy wobec kobiet i dziewcząt.

PRZYŁĄCZ SIĘ DO AKCJI!

    • Ponieważ wspólne działanie daje nadzieję – a nadzieja daje siłę do realizacji wspólnej wizji.
    • Ponieważ wspólne i jednoczesne działanie przyciąga i skupia  uwagę, daje możliwość poszerzenia zrozumienia i świadomości na temat przemocy wobec kobiet i dziewcząt.
    • Ponieważ nie ma Rewolucji bez Solidarności!

SOLIDARNIE PRZECIWKO WYKORZYSTYWANIU KOBIET!

Niezbędne informacje znajdziesz tu:

Jak przyłączyć się do akcji? Tutaj znajdziesz odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania.

Jak zorganizować akcję w swoim mieście?  

Lista miejscowości  akcji w 2017

Grafiki – ulotki, plakaty, grafika na Facebooka, Twittera

Muzyka, tekst, nauka tańca, język migowy, wersja tańca na wózku inwalidzkim

Język migowy

Wersja tańca na wózku inwalidzkim

Dane statystyczne i inne informację dotyczące gwałtów w Polsce znajdziesz w:

Raport Feminoteki: Dość milczenia. Przemoc seksualna wobec kobiet i problem gwałtu w Polsce (20011 r.)

Raport o przemocy seksualnej fundacji STER (2015 r.)

oraz na stronie

Komendy Głównej Policji (dane z 20014 roku)

na stronie przemoc.gov.pl

Czegoś brakuje, nie możesz znaleźć?  – napisz do [email protected], w temacie koniecznie napisz OBR 2017!

 


W 2017 roku wspólną akcją w Polsce będziemy nagłaśniać problem gwałtu na randce.

Dlaczego ten temat ?

„W Polsce praktycznie nie słyszymy o problemie przemocy w związkach nastolatków, o gwałtach na randce, molestowaniu seksualnym dziewcząt; może się on wydawać społecznie nikły w porównaniu z bezkresem przemocy, do jakiej dochodzi w związkach osób dorosłych. Tymczasem statystyki biją na alarm. Przemoc w związkach nastolatków jest podobnie nasilona, jak to, co dzieje się w relacjach dorosłych”

(A. Czapczyńska, Niebieska Linia 5/2009)

W Polsce nikt regularnie nie monitoruje problemu przemocy i przemocy seksualnej wobec dziewcząt, co nie znaczy, że problem nie istnieje. „Gwałt na randce” – termin powszechnie znany i opisany w Stanach Zjednoczonych i krajach Unii Europejskiej nie jest praktycznie używany w Polsce. Jest objęty takim samym, jeśli nie większym tabu, jak termin „gwałt małżeński”. Dlatego w 2017 roku nasza akcja będzie zajmować się właśnie tym problemem, by go nagłośnić, ujawnić i przeciwdziałać.

DEFINICJA

Gwałt na randce/ gwałt dokonany przez znajomego

  • To stosunek seksualny bez naszej zgody dokonany przez znajomego lub przyjaciela.
  • Wymuszenie stosunku może odbyć się bez użycia siły; gwałt jest także wtedy, gdy ktoś nie jest w stanie wyrazić zgody na stosunek seksualny np. gdy ktoś śpi, jest nieprzytomny – traci świadomość w wyniku m.in. spożycia alkoholu.

STATYSTYKI

  • Ofiarami większości gwałtów i przemocy seksualnej są osoby młode  pomiędzy 16. a 24. rokiem życia, kobiety w tej grupie wiekowej są cztery razy bardziej narażone na gwałt na randce niż jakiejkolwiek inne.
  • Badania The Centers for Disease Control and Prevention (CDC) w USA pokazały, że 80% ofiar kobiet doświadczyło gwałtu na randce przed ukończeniem 25 lat, a prawie połowa doświadczyła gwałtu przed ukończeniem 18 roku życia.
  • 42% kobiet, które doświadczyło gwałtu na randce nikomu o tym nie powiedziało, nigdzie nie zgłosiło.
  • 84% kobiet, które zostały zgwałcone, znało sprawców.
  • 84% mężczyzn, którzy dopuścili się gwałtu na randce, nie definiowało tego zdarzenia jako gwałt.

(dane pochodzą z badań przeprowadzonych w USA)

DOMAGAMY SIĘ:

  1. Stworzenia programów profilaktycznych z zakresu prewencji przemocy (w szczególności przemocy domowej, w szkołach z uwzględnieniem rozkładu płciowego). Programy powinny być konsultowane z partnerami społecznymi: środowiskiem nauczycielskim, specjalistami/ specjalistkami z danych dziedzin, organizacjami pozarządowymi zajmującymi się przemocą wobec kobiet i dziewcząt.
  2. Wprowadzenia do lokalnych programów przeciwdziałania przemocy w rodzinie edukacji na temat gwałtów na randce (skierowanej także do chłopców i mężczyzn) w szkołach i instytucjach.
  3. W programach kształcenia i doskonalenia nauczycieli i nauczycielek należy uwrażliwiać na problemy związane ze stereotypowym postrzeganiem ról płciowych, na znaczenie, jakie w procesie socjalizacji mają przekonania i oczekiwania nauczycieli i nauczycielek wobec uczniów i uczennic.

Nowe słowo-klucz mające zwiększyć bezpieczeństwo kobiet w barach

Słowo-klucz umożliwiające zagrożonym kobietom dyskretną prośbę o pomoc pracowników baru

Źródło tekstu i zdjęcia: NY Times – WITW

witw

Nowa inicjatywa w Anglii ma za zadanie zwiększenie bezpieczeństwa kobiet w barach, poprzez umożliwienie im wezwania pomocy używając specjalnego słowa-klucza. Plakaty promujące program „Zapytaj o Angelę”, który jest częścią kampanii #NoMore („Nigdy więcej”) walczącej z przemocą i wykorzystywaniem seksualnym, prowadzonej przez hrabstwo Lincolnshire, okazały się tak popularne w mediach społecznościowych, że pojawiły się sugestie by program został przeprowadzony w całym kraju.

„Jeżeli jesteś kobietą i czujesz, że jesteś w niebezpiecznej sytuacji – mówi plakat – podejdź do baru i zapytaj o Angelę. Pracownicy baru będą wiedzieli, że potrzebujesz pomocy w wydostaniu się z tej sytuacji i zamówią dla Ciebie taksówkę, albo pomogą dyskretnie wyjść”.

Hayley Child, koordynatorka do spraw przemocy i wykorzystywania seksualnego w zarządzie hrabstwa Lincolnshire, powiedziała, że program był rozwinięciem tego, co niektóre bary zaczęły robić na własną rękę.

„Chcieliśmy zrobić to w bardziej zorganizowany sposób, więc podjęliśmy współpracę z Lincoln’s Pubwatch (organizacja czuwająca nad bezpieczeństwem w pubach) by zaangażować w program okoliczne bary.”- mówi Child. „Widzieliśmy, że kilka niezależnych pubów umieściło podobne informacje – kobiety przebywające w nich miały świadomość, że mogą liczyć na pomoc obsługi baru, jeżeli czują się zagrożone w czasie randki.”

 

Tłumaczenie: Natalia Domagała

Korekta: Klaudia Głowacz

Kampania dotycząca przemocy w sferze usług seksualnych „Girs of Paradise”

Na mężczyzn, którzy odwiedzają tę stronę internetową „dziewczyn do towarzystwa” czeka ponura niespodzianka, która ma otworzyć im oczy

Źródło tekstu i zdjęć: Women In The World – NY Times

 

screen-shot-2016-09-29-at-2-00-26-pm

 

Ta przemyślana reklama powstała dla uświadomienia rządu francuskiego, że powinny zostać wprowadzone kary za korzystanie z usług płatnego seksu. Współpraca między francuską organizacją pozarządową Le Mouvement du Nid pomagająca kobietom, które padły ofiarą handlu ludźmi w sferze seksualnej oraz McCann Paris, została (w tym tygodniu) doceniona w Paryżu nagrodą złotych Clio – jedną z najbardziej prestiżowych nagród w branży reklamowej.

Cała kampania kręci się wokół strony internetowej agencji towarzyskiej „Girs of Paradise”. Klienci zachęcani są do oglądania profili kobiet, czatowania z nimi lub rozmowy telefonicznej, jeszcze przed spotkaniem. Tylko w ten sposób użytkownicy dowiadują się okrutnej prawdy: wszystkie kobiety przedstawione na stronie, albo już nie żyją albo zostały ciężko ranne. Wtedy właśnie udostępniane jest więcej zdjęć, często pokazujących pobite i zakrwawione kobiety, albo potencjalny klient dowiaduje się o prawdziwych zdarzeniach telefonicznie, w chwili umawiania się na spotkanie. W jednym przypadku rozmowy wideo, mężczyzna dowiaduje się, że dziewczyna, z którą chciał się umówić, została znaleziona w pokoju martwa, dźgnięta 53 razy.

W pierwszym tygodniu funkcjonowania reklamy, wykonano ponad 600 telefonów i wymieniono tysiące wiadomości.

W wywiadzie dla National Public Radio, Riccardo Fregoso – dyrektor kreatywny McCann Paris, opowiadał o reakcji mężczyzn, którzy odwiedzili stronę. „Większość z nich była zaskoczona, zgorszona i chciała zakończyć rozmowę” mówił. „Ale odnotowaliśmy również dwie, bardzo ciekawe, reakcje mniejszości mężczyzn. Jedni reagowali ostro, agresywnie. Albo żartowali z tego. Jeden człowiek zapytał, czy jeśli prostytutka jest w szpitalu, to może jej koleżanka jest dostępna”

„Jest jeszcze druga reakcja, ukazująca współczucie, zainteresowanie sytuacją.”

Reklama kampanii: https://youtu.be/FLa5Wfk1sk0

„Dzisiaj bycie prostytutką oznacza bycie ofiarą okropnej przemocy.” wyjaśnia wideo. „Przez płacenie, klienci są wspólnikami w tej przemocy.”

 

 

Tłumaczenie: Weronika Szymańska

Korekta: Klaudia Głowacz

Wyciekły dokumenty mówiące o 2000 mężczyzn, którzy napadli 1200 niemieckich kobiet w Sylwestra

Wyciekły dokumenty mówiące o 2000 mężczyzn, którzy napadli 1200 niemieckich kobiet w Sylwestra

Źródło tekstu i zdjęć: Washington Post

Źródło zdjęcia: EPA/MARIUS BECKER / PAP

policja2

Na początku była kompletna cisza ze strony władz. Podczas gdy pogłoski rozprzestrzeniały się w social mediach, policja nie miała nic do powiedzenia na temat masowych ataków na tle seksualnym i innych przestępstw, które wydarzyły się w sylwestrową noc w niemieckiej Kolonii. Dopiero kilka dni później funkcjonariusze poinformowali, że setki kobiet stały się ofiarami napaści w Kolonii, Hamburgu i innych niemieckich miastach. Według policyjnych dokumentów opublikowanych przez niemiecką gazetę Süddeutsche Zeitung, w Sylwestra ponad 1200 kobiet było molestowanych w różnych niemieckich miastach, w tym ponad 600 w Kolonii i około 400 w Hamburgu.

Rzekomo w napaściach brało udział ponad 2000 mężczyzn. Zidentyfikwano 120 podejrzanych – około połowa z nich to cudzoziemcy, którzy dopiero niedawno przybyli do Niemiec. Tylko czterech z nich zostało skazanych, ale część spraw jest jeszcze w toku.

Funkcjonariusze wiążą napaści seksualne z napływem imigrantów. „Istnieje związek między pojawieniem się tego zjawiska i szybkiej migracji  w 2015 roku” Holger Münch, prezes Federalnego Urzędu Kryminalnego Policji powiedział Süddeutsche Zeitung. Powiedział również, że wielu podejrzanych przybyło do Niemiec z krajów północnej Afryki, nie Syrii.

Niemiecki parlament uchwalił w ubiegłym tygodniu ustawę surowiej traktującą napaści seksualne. Usprawni to pracę sądów i ułatwi skazanie osób biorących udział w tego typu przestępstwach. Surowsze prawo ma także przyspieszyć deportację cudzoziemców skazanych za napaść na tle seksualnym – to aspekt nowej ustawy szeroko krytykowany w środowiskach działających na rzecz uchodźców. Parlamentarzystka Halina Wawzyniak powiedziała The Washington Post w zeszłym tygodniu, że kwestie imigracji i przypadki napaści seksualnych nie powinny być ze sobą łączone, bo dla uchodźców deportacja może być „podwójną karą”. „Ustawa miała zwracać uwagę na „nie, znaczy nie „- a teraz znowu wszystko o czym się mówi w mediach to cudzoziemcy” powiedziała.

Tłumaczenie: Julia Maciocha

Korekta: Klaudia Głowacz

Napaści seksualne w czasie walk byków w Pampelunie

Napaści seksualne w czasie walk byków w Pampelunie

Źródło tekstu i zdjęcia: NY Times

byki

Piętnastu mężczyzn zostało aresztowanych w związku z oddzielnymi przypadkami napaści na tle seksualnym w Pampelunie, w tygodniu uroczystości poprzedzających coroczną gonitwę byków, wywołując tym samym masowe protesty. W czwartek, 19-letnia dziewczyna została zgwałcona przez pięciu mężczyzn z Sewilli, którzy sfilmowali swój atak telefonem komórkowym. Podejrzani są m.in. absolwent wojskowej policji, jak również inny członek sił zbrojnych. Policja bada również 3 inne przypadki zgwałcenia oraz kilka przypadków molestowania seksualnego –  jeden z nich został złożony przez samą policjantkę, która była molestowana w czasie pracy.

Widzowie walki byków w Pampelunie w poniedziałek na znak protestu opuścili stadion w milczeniu, a bary wyłączyły swoją muzykę, aby protestujący przy jednym z głównych placów miasta zostali usłyszani.  Tysiące ludzi ubranych w tradycyjne czerwone festiwalowe apaszki i białe ubrania, zgromadzili się przed ratuszem aby protestować. We wtorek burmistrz Pampeluny Joseba Asirón powiedział, że liczba napaści na tle seksualnym była podobna do liczb z poprzednich lat. „Prawdziwą zmianą w porównaniu z innymi latami, nie jest to, że takie rzeczy się dzieją, a to, że w końcu są one potępiane”, powiedział Asirón.

 

Tłumaczenie: Julia Maciocha

Korekta: Klaudia Głowacz

Mizoginia została oficjalnie uznana w Wielkiej Brytanii za przestępstwo z nienawiści

Mizoginia została oficjalnie uznana w Wielkiej Brytanii za przestępstwo z nienawiści 

Źródła: The Guardian oraz Dazed Digital

Źródło zdjęcia: Dazed Digital

1181535

Do tej pory pod pojęciem przestępstwo z nienawiści rozumiano każdą formę ataków ze względu na rasę, pochodzenie, religię, orientację seksualną, niepełnosprawność i tożsamość płciową. Teraz także niechciane zaloty wraz z gwizdami i słownymi zaczepkami zostały włączone do tej kategorii. Oznacza to, że wszystkie przypadki męskiego molestowania kobiet m.in. denerwujące zagadywanie czy nachalny podryw, mogą być od teraz zgłaszane oraz rozpatrywane i karane przez policję.

Ruch, który wykonała policja w Nottinghamshire ma na celu wyeliminowanie seksistowskich zachowań z przestrzeni publicznej. Na tym etapie jest to pierwsze miasto w kraju wdrażającą nowe zasady. Według nowych wytycznych “przestępstwo mizogini“ to przestępstwo umotywowane męskimi uprzedzeniami w stosunku do kobiet.

„Cieszę się, że jesteśmy liderem w przeciwdziałaniu mizoginii we wszystkich jej przejawach” stwierdziła szefowa policji Constable Sue Fish dla The Guardian. „To bardzo ważny aspekt prowadzonej przez nas pracy przeciwko przestępstwom z nienawiści w ogóle, który pozwoli Nottinghamshire stać się bezpieczniejszym miejscem. Kobiety na każdym kroku spotykają się z zaczepkami, seksizmem. To upokarzające, niepokojące i nie do przyjęcia. Każde przestępstwo podyktowane uprzedzeniem w stosunku do kobiet i seksistowskie zachowania będą karane. Apelujemy do kobiet, aby nie obawiały się zgłaszania tego typu incydentów, bo jest to łamanie prawa” – podkreśliła policjantka.

Rachel Krys, współzarządzająca the End Violence Against Women Coalition zaznaczyła, że nowa polityka będzie miała ogromy wpływ na bezpieczeństwo kobiet. “Dzięki temu będzie można rozpoznać obszary w regionie, na których takie przestępstwa zdarzają się częściej. Brytyjska policja podaje, że 85% kobiet w wieku 18-24 doświadczyło niechcianych zaczepek w przestrzeni publicznej, a 45%  doświadczyło niechcianych kontaktów seksualnych.”

 

Tłumaczenie i opracowanie: Karolina Ufa

Korekta: Klaudia Głowacz